sadece yazıyorum okunmasada olur.

ben,sen,o,bizsiz,onlar…

Alıntıdır……


Yalnızlığına alışmışken, tam da yalnızlığını sevmişken, kendini kendine sevgili etmişken, birden dışarıdan çıkageliyor biri.

Büyü müdür, gerçek midir, uzaklarda bir şeye hissettiğin özlemin dinmesi için midir nedir, bilemiyorsun, çözemiyorsun.

Zaten çok da soru sormuyorsun ve bir bakmışsın ona “Sevgili” diyorsun, hatta “Sevgilim”…

Az şey mi “sevgilim”?

Sıradan bir şey mi?

Belki günümüzün tez canlı çocukları için bir süs, bir dekor, bir durum değerlendirmesi, arkadaşlara hava kıvamına çekilmiş olabilir ama benim buralarda “sevgilim” demek hiç de az buz bir durum değil.

Alıyorsun içine, koyuyorsun kafanı onun göğsüne, uyuyorsun kolunu bacağını dolayıp her yerine…

Bütün önceliklerin kayıyor bir kenara. ‘Aşk kayması’ da diyebiliriz hazretlerine.

Bir bakmışsın o ‘sevgili’ işini, arkadaşlarını, dostlarını, zevklerini, rutinlerini, uykularını sollayıvermiş işte.

Üstelik izin kâğıdı almadan, bir müsaade bile istemeden hayatından.

Ama olsun, sen bu durumu seviyorsun değil mi?

Tek kişilik düzenden çift kişilik düzene geçiyorsun Onun defteri-onun kalemi, onun arkadaşları, onun sevdiği restoranlar, onun izlediği filmlerle dolup taşıyor dört bir yanın.

Tamam! Düzenin bozuluyor, yayın akışın değişiyor ama çıt çıkarmıyorsun.

Neden?

Amaaan yazdık ya az önce; nedenini sormuyorsun! Şimdi mutlusun ya, değer mi değmez mi klişelerine takılmıyorsun. Sana uymayan çok şeyi var onun. Alışkanlıklarınızın çarpışmasını görmezden gelmeyi tercih ediyorsun. Başkalarının hayret dolu bakışlarını görmezden geliyorsun

Sen hiçbir şey sormuyorsun sadece yaşamak istiyorsun. Bozulmasın istiyorsun.

Bak inanmazsın ama yüksek beklentilerin de yok senin. “Yüksek yüksek tepelere ev kurmasınlar” şarkısını bütün kızlara söyletip, kına yaktırma derdin de yok.

Kendini aşıp, mecburiyetleri aşıp sevmek ve sevilmek istiyorsun.

Evet! Sen sevilmek de istiyorsun, bunu biliyorsun. “Ama o zaman adı aşk olmaz ki” itirazlarını boş ver, herkes gibi sen de sevgine karşılık bekliyorsun. En azından kendini kandırmıyorsun. Varsın adı aşk olmasın…

Alıyorsun içine, koyuyorsun kafanı onun göğsüne, uyuyorsun kolunu bacağını dolayıp her yerine.

Bir gece, iki gece, üç gece, beş gece…

Her gece daha da bağlanıyorsun… bedeninle, teninle, kalbinle… her sabah daha çok seviyorsun, sanki her sabah daha fazla birleşiyorsun sevgilinle.

Sonra bir bakıyorsun, o alıştığın yalnızlık kocaman sinsi bir korkuya dönüşmüş. Ya bir daha gelirse… ya hep gelecekse… yokluğa yeniden nasıl alışabilirsin ki?

“Sevgilim” demek az şey mi? Sevgili olmak az şey mi?

bütün gün evimin bahçesinde oturp cay içip müzüik dinliyerek gecirdim zamanı. artık alısıyorum ınterneti cok fazla kullanmaya.farkettım bagımlı olmaya basladım… 

…..

durdum bir sigara yaktım. bıraz muzık dınleyıp kafamı dagıtırım dedım. olmadı

sonra yine bir sigara yaktım. derin derin içime çektim dumanını. sanki son sigarammş gibi.  düşündüm durdum ne düşündüğümü bulmaya çalışarak. kafamda o kadar çok şey varki hangi birine cevap vereyim hangi sorudan başlayayım.

yine öksürük. artık sigarayı azaltmak lazım. 30uma 3 kala çiğerlerimin beni yorduğunu farkediyorum. eskisi gibi verimli değiller artık.

aslında yazmak istediğim o kadar çok şey varki nerden başlasam bilemiyoru. şuan sdece yazmış olmak için yazdığımı anlıyorum. en iyi bu gece yazmayı düşünmeyeyim.

şimdi yoksun ya, yokluğun hissediliyor. özlüyorum seni seninle büyüyorum. seninle küçülüyorum. gel bakalım ufaklık biran önce. gel parklar bizi bekliyor. elma şekerleride. gel cocukluğum. gel hiç büyümeyenim.

1- peki. gözlerinde kaybolduğumu görmedin.her neyse

2- gormeye basladımda cok gectı ve sen gıtmek ıcın hazırlık yapmıstın gıtme dıyemedım. dılım tutuldu sesım cıkmadı.

oysakı ıcımden avaz avaz bagıyordum san agıtme dıye ama dlım tutulmustu sesım cıkmadı.kendı sesımde bogulum o an.nefes alamıyorum dedım.kımse duymadı sesımı. dılım tutuldu dedımya

dılım tutuldu.

1- zamanında bana ilacım ol dediler kimine ilaç kimine zehir oldum suyum ol dediler kimine ferahlık kimine darlık getirdim ben ne oldum biliyormusun ben bi boşluk buldum boşluk doldurdum

ama sen boşluğumdaki tek oksijendin

2- ama sen joker degıldın. ıskalbıl destesındekı. tamam sende haklısın hep boslukları doldurmak ıstedın. ama kendı ıcındekı boslugu goremedeın. gordugunde ıse ıskanbıl destesı dagılmıstı oyun bısmıtstı.

1-ben hiç ağlayamadım ağlıyabilseydim şu anı isterdim

2-joker olmayı yada kopruden oncekı son cıkıs omayı ıstemedık ıkımızde. ama hep oyle gorduler.

ama kımse bıze bızım onlara baktıgımz gıbı bakmadılar.

ne son cıkıstım nede jokerdım.

sadece nasıt bır pıyondum

tek bır hamle yapabılıyordum

onlar gıbı degıldım

ben ve sen

sadece tek bır hamle yapabılıyorduk.

fıl gelır yada vezır yada at yada kale.

hıc acımadan ezıp gecerdı.

pıyondum.

sadece onların gozunde.

sımdı bırazda gecennın karanlıgıga karısacagız ıkımızde. aynı geceye yatıcaz farklı bır sabaha uyanıcaz

her seyı farklı gorecegız oysa bır farkı yok gorduklerımızın. hepsı aynı dısarda aynı savas aynı sevıs aynı acı.

hepsı aynı

dedım ya aynı geceye yatıp aynı sabaha uyanacagız.

1-uzun süre duygusal kalamıyorum 

ama farklı seyler yasayacagız.

öyle :(

neyse uykuuu zamanııııı

alii uyucakkkkk

2-son bır sey.

herkes derkı hala adam olamamıssın. aca ba soruyum kendıme ben adam olamıyormuyor yoksa onlar mı adam degıl.

ben buyumek ıstıyorum ama ıcımdedı cocugu oldurmeden onun benımle beraber yasamasını ıstıyorum o ıcımde hemp cocuk olarak kalsın.

ben buyuyeyım.

ben /sen. buyumek ıseyen cocuklarız aslında.

ama buyumekten korkan cocuklarız.

buyuklerın dunyasının ke kadar ıgren oldugunu gordumuz ıcın.

ıcımızdekı cocukla yasıyoruz.

bu son demıstım.

son ıste.

senınle aynıgeceye yatıp

aynı sabah jalkmak ıcın.

bırgun yan yana aynı sabaha kalkarız kım bılır belkı

dus yada umut her neyse ıste